Β

Ξερεις πως ειναι να νιωθεις ανασφαλεια καθε μερα;
Να μην ξερεις τι θα σου ξημερωσει.
Να εχεις τοση οργη μεσα σου και να μη μπορεις να εκτονωθεις με τιποτα.
Να νιωθεις πως μια ζωη θα σε εκμεταλλευονται πως καθε μερα το δικιο θα σε πνιγει, αυτο το δικιο που δεν βρισκεις πουθενα.
Να βλεπεις πως ο,τι και αν κανεις δεν θα μπορεσεις να αλλαξεις τιποτα επειδη αυτοι οι μαλακες που σε κυβερνουν μια ζωη θα κανουν οτι θελουν.
Να θες να σηκωθεις να φυγεις αφου τους εχει καψει ολους αυτους του συστηματος που γαμαει εσενα κ τους γονεις σου και ολους τους συνανθρωπους σου;

Να ξυπνας καθε πρωι, να κοιταζεσαι στον καθρεφτη και το μονο που να βλεπεις ειναι μισος,αηδια και απογοητευση επειδη ξερεις....
Δεν ξερεις.. βασικα..
Γιατι απλα δεν μπορει να χωρεσει ο νους σου τι παιχνιδια παιζονται στις πλατες ολονων μας!
Και ισως ποτε να μη μαθεις..
Μα και να μαθεις δεν προκειται να γυρισεις πισω το χρονο.

Ομως στεκεσαι ακομα ορθιος κ ελπιζεις κ αγωνιζεσαι.
Γιατι μπορει να σου εχουν παρει τα παντα.. αλλα την ελευθερια σου οχι.
Αυτη ειναι το οπλο σου κ αυτη αρκει.

Εισαι ακομα ζωντανος, απεναντι απο αυτους που σε δουλευουν εδω και τοσα χρονια.
εισαι ετοιμος;

Ομπρελα

Κι αν τα σύννεφα ήταν τα προβλήματα που όταν μαζεύονται πολλά μαζί βρέχει και κάθε σταγόνα της βροχής αφήνει ένα στίγμα πάνω στο σώμα μας;
Μέχρι να μη μείνει τίποτα παρά η βασανισμένη ψυχή μας που πλανιέται μονή της και αναρωτιέται: Που πήγαν οι άλλες ψυχές; Γιατί είμαι η μόνη δίχως σάρκα για να ζήσω;
Σύννεφα έρχονται και φεύγουν, η βροχή σταματά και ξαναρχίζει, πάλι θα φύγεις.
Που είναι η ομπρέλα σου; Αυτός που θα σε προστατέψει για να μη χάσεις το σώμα σου, που θα σου δώσει την ευκαιρία να ξεπεράσεις τα προβλήματα που σε βασανίζουν και τις αναμνήσεις που σε τρώνε, μέχρι να δεις ξανά τον καθαρό ουρανό;
Εκεί είναι η ομπρέλα σου. Όλοι έχουμε μία.
Μήπως δεν την βλέπεις; ή Μήπως ξέχασες να την ανοίξεις;

Και γυρνάει τότε η ψυχή κοιτάζοντας κάτω, μα η σκιά της δεν υπάρχει, και λέει:
Μην αφήσεις αυτό που σε τρώει να χορτάσει.

.-

Και να 'μαι εδω....
πρεπει να πω αντιο...
μα δεν ειμαι ετοιμη. Ειναι δυσκολο, πραγματι.
Με περιμενουν ακομη πολλα και εσυ δε θα εισαι εκει.
Θα εχεις χαθει, ποιον θα κατηγορω; Σε ποιον θα στηριζομαι;
Ποιος θα μου απαλυνει τον πονο, οταν εσυ πλεον θα χεις φυγει.
Και το μονο που θα χει μεινει θα ειναι η σκια σου στο μυαλο και τη ψυχη μου..
Θα μου λειψει ο τροπος που με καταλαβινεις ακομη και να μην ελεγα τιποτα.
Θα μου λειψει το χαδι σου που γεμιζε δυο ολοκληρες ζωες..

...και τωρα μονη απεναντι σου, κι ομως εσυ δεν με βλεπεις.
Ηρθα! Ηρθα για να τελειωσει αυτο που αρχισε.
Τα ματια σου, τα χειλη σου, η σιωπη σου...
Ειμαι εδω ακομη κι αν εσυ νομιζεις πως εχω φυγει..

Δεν ξερω τι να πρωτοξεχασω και τι με ποναει πιο πολυ..
Οτι οταν θα σε ξαναδω θα εισαι ενας ξενος;
Η οτι ολα αυτα που μου εδωσες με εχουν στιχιωσει;
Ολα τα μυστικα της σιωπης εχουν μπει μεσα στο δερμα μου.

Τιποτα δε μπορει πλεον να ξεχαστει ουτε να επουλωθει με το περασμα του χρονου.
Με κανει χειροτερα... Μου θυμιζει πως καθε λεπτο που περναει ειναι πλεον ασημαντο.
Και περπαταω..συνεχιζω γιατι μονο αυτο με κραταει ορθια.
Ο πιο ομορφος καθρευτης ηταν τα ματια σου, μονο μεσα απο αυτα μπορουσα να δω γυμνο το ειναι μου
Μονο εσυ με εκανες να αντεχω.
Το φως μεσα στο σκοταδι, ο ηχος μεσα στη σιωπη, το δακρυ μεσα στη χαρα.

Εφτασε η ωρα...
Μια τελευταια φορα να να δω τον κοσμο μεσα απο τα ματια σου, που φανταζει τελειος.
Ισως ετσι καθε φορα που θα κοιταω εξω θα μπορω να κραταω μονο τα ομορφα.
Εσυ μου το μαθες αυτο..
Μη με ξεχασεις..
Και μη μου πεις αντιο.
Μονο εγω.
Μονο ετσι θα βρω τη δυναμη να φυγω.
Να φυγω απο αυτα που με κρατανε..

Μη λυπασαι επειδη φευγω..
Να εισα ευτυχισμενος που μπορεσαμε μαζι να αφησουμε τη μοναξια αναμεσα σε τοσους ανθρωπους..

Σ'ευχαριστω για ολα.
Τα καλα και τα κακα, αυτα ειναι πλεον κομματια του εαυτου μου οπως και εσυ.

Αντίο

Συμπληρωση

MIND THE GAP!

Καπως ετσι ειμαστε ολοι που κ που.
Εχουμε ενα κενο που προσπαθουμε απεγνωσμενα να το καλυψουμε με οποιοδηποτε τροπο.
Αυτο το κενο εχει δημιουργηθει ειτε απο μια απογοητευση ειτε απο την ιδια μας τη ζωη.
Οταν δημιουργειται δεν το καταλαβαινεις και αυτο ειναι εξαλλου το προβλημα.
Διοτι, οταν πλεον καταλαβεις οτι αυτο το κενο υπαρχει ειναι πολυ αργα για να σταματησεις την αναπτυξη του, η οποια μερα με τη μερα γινεται ολο και πιο γρηγορη.
Ετσι, καταληγουμε να εχουμε αυτο το κενο μεσα μας και να μας τρωει συνεχεια.
MIND THE GAP: ειναι αυτο που λεμε σε οποιοδηποτε καινουργιο ατομο της ζωης μας.
ΠΡΟΣΕΧΕ! Υπαρχει ενα κενο μεσα μου γι'αυτο προσεχε μην πεσεις μεσα και μεγαλωσει.
Τους φοβιζουμε, τους προειδοποιουμε ισως κ να τους απειλουμαι μερικες φορες!

Ομως, αυτο το κενο οτι κ να πεις στους αλλους πηγαζει απο εμας τους ιδιους.
Εμεις φταιμε γιατι εμεις το αφησαμε να εκολαφθει.
Και τωρα που χρειαζομαστε τους γυρω μας για να το κλεισουν, τωρα ειναι που τους διωχνουμε μακρια μας.
Μη φοβασαι το κενο, οπως και στο μετρο ενα απλο ΜΕΓΑΛΟ βημα ειναι για να μην πεσεις μεσα στη τρυπα.
Δεν νομιζεις ομως οτι πρεπει να αφησεις καποιον να το γεμισει κ παραλληλα να συμπληρωσει και σενα μαζι?

Αφεσου στο ατομο αυτο...
Αυτος ειναι που εκανε κ μενα να μη χαθω σ'αυτη τη μαυρη τρυπα.

Αντιθεση

Ξυπνας με τις ηλιαχτιδες να σου διαπερνουν τα ματια.
Να ανοιγεις σιγα σιγα τα βλεφαρα λες και τα ματια σου δε μπορουν να αντεξουν τοση ομορφια.
Πας να κοιμηθεις και τα ματια δεν κλεινουν. Δε θελουν να πανε πισω στο σκοταδι.
Μικρα φωτακια που τρεμοπαιζουν με τα ματια σου.

Η Αθηνα εχει δυο απιστευτες σκηνες στις οποιες πρωταγωνιστει.
Το πρωι και Το βραδυ.

Το πρωι τοσο φωτεινη που σου φτιαχνει αμεσως τη διαθεση.
Ειναι λες και σε σπρωχνει να βγεις εξω κ να φωναξεις δυνατα οσα κρυβεις μεσα σου τοσο καιρο.
Να θες να πας παντου και να μη σε νοιαζει τιποτα.
Να νιωθεις ελευθερος κ τπτ να μην μπορει να σου στερησει αυτο το δικαιωμα.
Απλα εσυ κ κανενας αλλος.

Το βραδυ τοσο σκοτεινο... φανταζει σαν τη καταθλιψη.
Και τα διαφορα φωτακια που ειναι αναμμενα οι ελπιδες που ξεπηδουν για να δωσουν λιγη χαρα στους ακροατες τους.
Καθεσαι στο μπαλκονι κ απλα κοιτας κ νιωθεις μπροστα σ'αυτο το μεγαλειο ενα τιποτα.
Μονο αυτα αξιζουν λες..
Κι ομως εσυ εισαι μεσα σ'αυτα. Στα φωτα, στα χαμογελα, στα δακρυα στα παντα.
Εσυ εισαι το περιβαλλον σου κ η πολη σου.

Μερα τοσο φωτεινη κ καθαρη τιποτα δεν μπορει να της ξεφυγει.Ολα αποκαλυπτονται και φερνουν τους ανθρωπους ειτε πιο κοντα ειτε πιο μακρια. Πεφτουν οι μασκες.

Νυχτα τοσο σκοτεινη κ μαυρη ολα μεσα σ'αυτην κρυβονται. Συναισθηματα, γελια, δακρυα ολα αυτα κρυβονται κατω απο τη μασκα που φοραει κατα τη βαρδεια της στον καθενα μας.
Ετσι εκρυψα κ εγω το δικο μου βλεμμα και τα δικα μου αισθηματα προς τη δικη σου μασκα.
Μα η μερα ειχε αργησει για να φανερωθουμε ο ενας στον αλλον...
και ετσι μειναμε με τις μασκες στο χερι κοιταζοντας μας..

Εσύ!

Ανθρωποι...αποτελουνται απο ποικιλα σωματα κ ψυχες
ολοι ομως εχουν μια κοινη ιδιοτητα...
Να αισθανονται!
Δεν υπαρχει καλυτερο συναισθημα απο την αγαπη κ τον ερωτα.
Ειναι δυσκολο να τα βρεις σε πραγματικο κ αληθινο επιπεδο.
Γι'αυτο εξαλλου ειναι κ τοσο μοναδικα κ απαραιτητα.
Ολοι εχουν βιωσει,βιωνουν, η θα βιωσουν αυτα τα αισθηματα.
Και τοτε ειναι που καταλαβαινουμε ενα απο τα σημαντικοτερα νοηματα της ζωης.
Να αγαπαμε.
Γιατι χωρις αγαπη δεν παμε πουθενα, δεν καταφερνουμε τιποτα, δε ζουμε.
Ετσι λοιπον οταν βιωνουμε αυτη την αγαπη η αυτον τον ερωτα ισως απλα να πρεπει να χαλαρωσουμε κ να το απολαυσουμε διχως να το υπεραναλυουμε κανοντας το ετσι να χασει τη μαγεια του.
Ακομη κ αν ο ανθρωπος ειναι φτιαγμενος ετσι ωστε να θελει να αναλυει κ να ψυχολογει τα παντα, σ'αυτο τον τομεα θα πρεπει να παει εναντιον στη φυση του.
Εγω, εσυ , ολοι μας πρεπει να θεωρουμε την αγαπη αμελητεα..
Δε χρειαζεται στην αγαπη να παιρνεις για να δινεις, πρεπει να δινεις ετσι κι αλλιως!
Γιατι ενα ανθρωπος δεν ειναι ευτυχισμενος απαραιτητα οταν οι αλλοι του δινουν αγαπη, ειναι ευτυχισμενος κυριως οταν τη δινει αυτος γιατι ετσι συνειδητοποιει πως ειναι ικανος οχι μονο να βιωσει ενα τοσο δυνατο συναισθημα αλλα και να το μεταδωσει στους υπολοιπους...
Γι'αυτο μη φοβαστε κ απλα νιωστε το ελευθερα κ προσπαθειστε να δωσετε την ευκαιρια κ σε αλλα ατομα να το νιωσουν...μη φοβαστε και μη νοιαζεστε μη τυχων δεν παρετε ανταλλαγμα γιατι ανταλλαγμα για σας θα ειναι το χαμογελο στο προσωπο του διπλανου σας
:)

Φαύλος Κύκλος

Ξεκινας...
Κανεις το πρωτο βημα...
Συνεχιζεις...
Προχωρας...
Στη διαδρομη με σκυμμενο κεφαλι που ποτε ποτε σηκωνεται να ζησει καποιες στιγμες.
Εικονες αποτυπωνονται στο μυαλο σου.
Φωνες ηχουν στα αυτια σου.
Μυρωδιες γεμιζουν την αισθηση σου ευχαριστηση.
Χαραζεις μονος σου την πορεια σου.
Δεν ξερεις που πας, που θα καταληξεις απλα συνεχιζεις.
Δεν σκεφτεσαι απλα προσπερνας.
Εμποδια που εχουν γινει ρουτινα, τα ξεπερνας.
Χανεις στιγμες, ατομα, αγαπη, φιλια, ερωτα...
Καταντας μονος σε ενα δρομο με στοχο το αγνωστο.
Απολαμβανεις την ησυχια και την ηρεμια.
Τι γινεται ομως οταν σηκωσεις το κεφαλι σου ανοιξεις τα ματια σου και συνειδητοποιησεις οτι εισαι εκει απο οπου ξεκινησες.
Ολα αυτοματως καταρρεουν κ εσυ απλα ζεις στα συντριμια.
Πως να τα ξαναφτιαξεις ολα? Δυσκολο...
Το μονο που μπορεις να κανεις ειναι απλα να ανασυγκροτηθεις και να ξαναρχησεις ενα καινουργιο ταξιδι.
Μοναχα προσεχεις αυτη τη φορα να εχεις ανοιχτα τα ματια σου σε ολη τη διαδρομη κ να προσεξεις προς τα που θα ειναι το πρωτο σου βημα!
Μονος στο ταξιδι αυτο γιατι αυτος εφυγε ξανα...