Ξεκινας...
Κανεις το πρωτο βημα...
Συνεχιζεις...
Προχωρας...
Στη διαδρομη με σκυμμενο κεφαλι που ποτε ποτε σηκωνεται να ζησει καποιες στιγμες.
Εικονες αποτυπωνονται στο μυαλο σου.
Φωνες ηχουν στα αυτια σου.
Μυρωδιες γεμιζουν την αισθηση σου ευχαριστηση.
Χαραζεις μονος σου την πορεια σου.
Δεν ξερεις που πας, που θα καταληξεις απλα συνεχιζεις.
Δεν σκεφτεσαι απλα προσπερνας.
Εμποδια που εχουν γινει ρουτινα, τα ξεπερνας.
Χανεις στιγμες, ατομα, αγαπη, φιλια, ερωτα...
Καταντας μονος σε ενα δρομο με στοχο το αγνωστο.
Απολαμβανεις την ησυχια και την ηρεμια.
Τι γινεται ομως οταν σηκωσεις το κεφαλι σου ανοιξεις τα ματια σου και συνειδητοποιησεις οτι εισαι εκει απο οπου ξεκινησες.
Ολα αυτοματως καταρρεουν κ εσυ απλα ζεις στα συντριμια.
Πως να τα ξαναφτιαξεις ολα? Δυσκολο...
Το μονο που μπορεις να κανεις ειναι απλα να ανασυγκροτηθεις και να ξαναρχησεις ενα καινουργιο ταξιδι.
Μοναχα προσεχεις αυτη τη φορα να εχεις ανοιχτα τα ματια σου σε ολη τη διαδρομη κ να προσεξεις προς τα που θα ειναι το πρωτο σου βημα!
Μονος στο ταξιδι αυτο γιατι αυτος εφυγε ξανα...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου