Αντιθεση

Ξυπνας με τις ηλιαχτιδες να σου διαπερνουν τα ματια.
Να ανοιγεις σιγα σιγα τα βλεφαρα λες και τα ματια σου δε μπορουν να αντεξουν τοση ομορφια.
Πας να κοιμηθεις και τα ματια δεν κλεινουν. Δε θελουν να πανε πισω στο σκοταδι.
Μικρα φωτακια που τρεμοπαιζουν με τα ματια σου.

Η Αθηνα εχει δυο απιστευτες σκηνες στις οποιες πρωταγωνιστει.
Το πρωι και Το βραδυ.

Το πρωι τοσο φωτεινη που σου φτιαχνει αμεσως τη διαθεση.
Ειναι λες και σε σπρωχνει να βγεις εξω κ να φωναξεις δυνατα οσα κρυβεις μεσα σου τοσο καιρο.
Να θες να πας παντου και να μη σε νοιαζει τιποτα.
Να νιωθεις ελευθερος κ τπτ να μην μπορει να σου στερησει αυτο το δικαιωμα.
Απλα εσυ κ κανενας αλλος.

Το βραδυ τοσο σκοτεινο... φανταζει σαν τη καταθλιψη.
Και τα διαφορα φωτακια που ειναι αναμμενα οι ελπιδες που ξεπηδουν για να δωσουν λιγη χαρα στους ακροατες τους.
Καθεσαι στο μπαλκονι κ απλα κοιτας κ νιωθεις μπροστα σ'αυτο το μεγαλειο ενα τιποτα.
Μονο αυτα αξιζουν λες..
Κι ομως εσυ εισαι μεσα σ'αυτα. Στα φωτα, στα χαμογελα, στα δακρυα στα παντα.
Εσυ εισαι το περιβαλλον σου κ η πολη σου.

Μερα τοσο φωτεινη κ καθαρη τιποτα δεν μπορει να της ξεφυγει.Ολα αποκαλυπτονται και φερνουν τους ανθρωπους ειτε πιο κοντα ειτε πιο μακρια. Πεφτουν οι μασκες.

Νυχτα τοσο σκοτεινη κ μαυρη ολα μεσα σ'αυτην κρυβονται. Συναισθηματα, γελια, δακρυα ολα αυτα κρυβονται κατω απο τη μασκα που φοραει κατα τη βαρδεια της στον καθενα μας.
Ετσι εκρυψα κ εγω το δικο μου βλεμμα και τα δικα μου αισθηματα προς τη δικη σου μασκα.
Μα η μερα ειχε αργησει για να φανερωθουμε ο ενας στον αλλον...
και ετσι μειναμε με τις μασκες στο χερι κοιταζοντας μας..