Ομπρελα

Κι αν τα σύννεφα ήταν τα προβλήματα που όταν μαζεύονται πολλά μαζί βρέχει και κάθε σταγόνα της βροχής αφήνει ένα στίγμα πάνω στο σώμα μας;
Μέχρι να μη μείνει τίποτα παρά η βασανισμένη ψυχή μας που πλανιέται μονή της και αναρωτιέται: Που πήγαν οι άλλες ψυχές; Γιατί είμαι η μόνη δίχως σάρκα για να ζήσω;
Σύννεφα έρχονται και φεύγουν, η βροχή σταματά και ξαναρχίζει, πάλι θα φύγεις.
Που είναι η ομπρέλα σου; Αυτός που θα σε προστατέψει για να μη χάσεις το σώμα σου, που θα σου δώσει την ευκαιρία να ξεπεράσεις τα προβλήματα που σε βασανίζουν και τις αναμνήσεις που σε τρώνε, μέχρι να δεις ξανά τον καθαρό ουρανό;
Εκεί είναι η ομπρέλα σου. Όλοι έχουμε μία.
Μήπως δεν την βλέπεις; ή Μήπως ξέχασες να την ανοίξεις;

Και γυρνάει τότε η ψυχή κοιτάζοντας κάτω, μα η σκιά της δεν υπάρχει, και λέει:
Μην αφήσεις αυτό που σε τρώει να χορτάσει.