.-

Και να 'μαι εδω....
πρεπει να πω αντιο...
μα δεν ειμαι ετοιμη. Ειναι δυσκολο, πραγματι.
Με περιμενουν ακομη πολλα και εσυ δε θα εισαι εκει.
Θα εχεις χαθει, ποιον θα κατηγορω; Σε ποιον θα στηριζομαι;
Ποιος θα μου απαλυνει τον πονο, οταν εσυ πλεον θα χεις φυγει.
Και το μονο που θα χει μεινει θα ειναι η σκια σου στο μυαλο και τη ψυχη μου..
Θα μου λειψει ο τροπος που με καταλαβινεις ακομη και να μην ελεγα τιποτα.
Θα μου λειψει το χαδι σου που γεμιζε δυο ολοκληρες ζωες..

...και τωρα μονη απεναντι σου, κι ομως εσυ δεν με βλεπεις.
Ηρθα! Ηρθα για να τελειωσει αυτο που αρχισε.
Τα ματια σου, τα χειλη σου, η σιωπη σου...
Ειμαι εδω ακομη κι αν εσυ νομιζεις πως εχω φυγει..

Δεν ξερω τι να πρωτοξεχασω και τι με ποναει πιο πολυ..
Οτι οταν θα σε ξαναδω θα εισαι ενας ξενος;
Η οτι ολα αυτα που μου εδωσες με εχουν στιχιωσει;
Ολα τα μυστικα της σιωπης εχουν μπει μεσα στο δερμα μου.

Τιποτα δε μπορει πλεον να ξεχαστει ουτε να επουλωθει με το περασμα του χρονου.
Με κανει χειροτερα... Μου θυμιζει πως καθε λεπτο που περναει ειναι πλεον ασημαντο.
Και περπαταω..συνεχιζω γιατι μονο αυτο με κραταει ορθια.
Ο πιο ομορφος καθρευτης ηταν τα ματια σου, μονο μεσα απο αυτα μπορουσα να δω γυμνο το ειναι μου
Μονο εσυ με εκανες να αντεχω.
Το φως μεσα στο σκοταδι, ο ηχος μεσα στη σιωπη, το δακρυ μεσα στη χαρα.

Εφτασε η ωρα...
Μια τελευταια φορα να να δω τον κοσμο μεσα απο τα ματια σου, που φανταζει τελειος.
Ισως ετσι καθε φορα που θα κοιταω εξω θα μπορω να κραταω μονο τα ομορφα.
Εσυ μου το μαθες αυτο..
Μη με ξεχασεις..
Και μη μου πεις αντιο.
Μονο εγω.
Μονο ετσι θα βρω τη δυναμη να φυγω.
Να φυγω απο αυτα που με κρατανε..

Μη λυπασαι επειδη φευγω..
Να εισα ευτυχισμενος που μπορεσαμε μαζι να αφησουμε τη μοναξια αναμεσα σε τοσους ανθρωπους..

Σ'ευχαριστω για ολα.
Τα καλα και τα κακα, αυτα ειναι πλεον κομματια του εαυτου μου οπως και εσυ.

Αντίο